V

erslaving is geen onbekend fenomeen in mijn familie. Aan zowel mijn vaders als aan mijn moeders kant is het volop aanwezig. Er is voor mij dus geen ontkomen aan, ook ik draag het verslavingsgen met mij mee. Mijn grootste verslaving is roken. Dat begon heel onschuldig door op een feestje weleens een sigaretje mee te roken. In het begin niet eens over mijn longen, wat ik persoonlijk erg aandoenlijk vind en waar ik mij nu helaas niks meer bij voor kan stellen. Inmiddels ben ik zover dat ik mijn eigen sigaretten klik met een apparaatje dat ik mijn hele jeugd voorbij heb zien komen bij onder andere mijn oma, omdat het anders niet te betalen is. Een pakje per dag, reken maar uit. En nee, dan niet die kleintjes, ik ga altijd voor de grote! Ook ben ik vrij mateloos, wat betreft eten, drinken, Netflix, enzovoort. Ja Netflix, alhoewel ik op het moment echt aan "living on the egde" doe door een serie illegaal online te kijken. 

"Mijn eerdere relaties waren mede door mijzelf vrij ingewikkeld en ik heb enorm genoten van mijn vrijheid… Misschien wel iets teveel dan goed is voor mijn apparaatje"

Vannacht werd ik op een vreemde manier geconfronteerd met mijn zogeheten verslavingsgen. De serie die ik momenteel aan het kijken ben is "Castle", een serie die gaat over een charmante schrijver en een stoere politieagente en heeft 8 seizoenen met gemiddeld 22 aflevering. Geweldig binge watch materiaal dus. Gisteren heb ik de hele dag achter mijn computer zitten werken en daar heb ik een bepaald ritueel voor. Recht voor mij op een ietwat gammele tafel staat mijn vaste computer, aan de linkerkant mijn sigaretten, daarnaast staat een flesje water (want tijdens dit enorm fysieke werk moet je natuurlijk goed hydrateren) en aan de linkerkant staat mijn laptop. Wanneer ik begin met werken heb ik op de achtergrond in eerste instantie "RTL Gemist" of “Uitzending Gemist" aan staan. De Wereld Draait Door, Pauw en RTL Late Night kijk ik standaard terug, alhoewel ik RTL Late Night tegenwoordig steeds vaker oversla want ook ik word lichtelijk geïrriteerd van meneer Tan. Anyway, wanneer deze programma’s afgelopen zijn gaat mijn serie aan. In dit geval Castle dus. Gemiddeld kijk ik dan zo’n 8 afleveringen. Nou moet ik er ter verdediging wel bij zeggen dat mijn laptop ook mee gaat wanneer ik aan het koken ben en wanneer ik in mijn bed kruip. Wanneer ik eenmaal in slaap gevallen ben gaat de serie gewoon door in mijn hoofd. Zo ook vannacht. 

Een kleine spoiler… De charmante schrijver (Richard Castle) en de stoere politieagente (Kate Beckett) worden in de serie uiteraard verliefd en dat spelen ze verassend goed. De lach van Kate Beckett richting Castle straalt zoveel liefde uit! Het doet me denken aan de lach van Willeke Alberti wanneer ze "Telkens Weer" zingt, alleen dan door een lekker wijf. No offence Willeke, ik val nou eenmaal niet op (veel) ouder. In mijn droom ontbrak Richard Castle, maar Kate was volop aanwezig. Of beter gezegd, ik speelde de rol van Castle en uiteraard werd ik smoorverliefd op Kate. En zoals mijn exen kunnen beamen, ik ben vrij intens wanneer ik verliefd ben. Waarschijnlijk té intens want ik werd verdomme gedumpt door Kate… En om het nog erger te maken, als een geest uit de fles kwam Castle tevoorschijn en verdwijnend naar de achtergrond veranderde ik langzaam weer in mezelf. Vol liefdesverdriet schoot ik wakker met mijn laptop naast me waar (ja, natuurlijk hoor!) Castle nog steeds bezig was. Ik sloeg mijn laptop van schrik iets te hard dan goed voor het apparaatje is dicht en schoot overeind om vervolgens een sigaret op te steken. Ik begrijp waarom ik dit droomde, maar ik kan niet ontkennen dat die droom voor verwarring zorgde en mij aan het denken zette. Wat ik overigens vrij dramatisch vond van mezelf…

Maar goed, ik ben nu al een aantal jaren vrijgezel en nu ik iets ouder word (deze week werd ik 28) krijg ik regelmatig de vraag of het niet eens tijd wordt voor een relatie. En ik moet zeggen dat ik er zo langzamerhand ook wel weer zin in krijg. Mijn eerdere relaties waren mede door mijzelf (!) vrij ingewikkeld en ik heb enorm genoten van mijn vrijheid… Misschien wel iets teveel dan goed is voor mijn apparaatje. Hoe dan ook, ik was vrij bang om weer een relatie te starten, maar zoals ik al zei, ik krijg er weer zin in en ben er klaar voor. Nou heb ik ook regelmatig zin in een maxipack Maltesers, met als enig verschil is dat ik die gewoon bij de Plus om de hoek kan halen. Een verkering vinden is toch een stuk lastiger merk ik, want ik Tinder me rot, maar tot dusver heeft dat niets opgeleverd. Nou heb je natuurlijk de eeuwenoude regel dat wanneer je iets zoekt je het niet zal vinden, maar fuck die regel! Ik heb deze column tenslotte niet voor niets! Dus ben je een (semi-) aantrekkelijke (ja ik ben zelf tenslotte zelf ook geen 10), humoristische, stabiele, enigszins creatieve man of vrouw, die geen teksten zoals "Live, Laugh, Love" in huis wil hangen, tussen de 23 en de 33 jaar en ben je opzoek naar een leuke verkering? Stuur mij dan een mailtje en wie weet kunnen wij samen van Richard Castle en Kate Beckett genieten.

Live, laugh, love! 

Dylan