Sinds een aantal maanden ben ik officieel iets. Ik mag mijzelf fotograaf noemen. Al moet ik wel zeggen dat ik bij het woord "fotograaf" ook vaak aan een vieze man van in de 50 moet denken, die iets te gladde kiekjes maakt van meisjes in lingerie. O ja, die kiekjes worden dan gemaakt in een treurig Center Parcs-huisje waar uiteindelijk Alberto Stegeman binnen valt. De echt grote “fotografen" zie ik dan ook liever als kunstenaar. Nou moet ik wel zeggen dat ik mijzelf zeker niet schaar onder die grote kunstenaars. Overigens identificeer ik mijzelf ook niet met de genoemde vieze fotograaf, al is het alleen maar om het feit dat ik op het moment geen geld heb om een Center Parcs-huisje te huren en daar zit dan denk ik ook gelijk de struggle van iedere beginnende kunstenaar; geld. Of eigenlijk, het chronisch tekort daarvan.

"Bij het woord fotograaf denk ik vaak aan een vieze man van in de 50 die iets te gladde kiekjes maakt van meisjes in lingerie"

Nu ik afgestudeerd ben, merk ik dat ik mijn werk een stuk serieuzer ben gaan nemen. Het "voor-spek-en-bonen-tijdperk” is voorbij, het is nu voor het echie. De vreselijk irritante, harde waarheid is dat je overal geld voor nodig hebt. Wanneer ik het zwart-wit bekijk, bestaat mijn werk uit "niet-commercieel" en "wel-commercieel" werk. Het niet-stapeltje is een stukje groter, omdat ik daar een innerlijke drive bij voel. De drive om mijn persoonlijke verhaal te willen vertellen en mijn gevoel te kunnen uiten. Daarin voel ik mij autonoom, voor zover een mens daadwerkelijk autonoom kan zijn. Onder commercieel werk zie ik (vrij letterlijk) werk waar ik geld mee kan verdienen, waarmee je in opdracht kan werken... Maar ja, hoe vind je die balans?

Allereerst qua tijd... Er zitten tenslotte maar 24 uren in een dag en 7 dagen in een week, maar in mijn geval is het mentale gedeelte misschien nog wel belangrijker. En hoe lelijk ik het ook vind, dan doel ik op een bepaalde erkenning want wat mij betreft leven we in een beloningssysteem. Om het beestje bij zijn naam te noemen: die irritante tering-likes. Ik ben vrij actief op de bekende social media en dan vooral op Instagram en ik zou willen dat die likes mij geen reet konden schelen, maar het tegendeel is waar. Ook ik voel mij beloond wanneer ik voor een bepaalde foto veel likes ontvang. Op mijn eigen Instagram, maar ook dat van anderen, zie ik gewoon dat de "niet-commerciële" stapel een stuk minder likes ontvangt. En ik begrijp waarom dat zo is; "simpeler" beeld is makkelijker behapbaar, et cetera, et cetera. Ondanks dat ik begrijp hoe het werkt, merk ik toch dat ik er door beïnvloed word. Lekker autonoom dus...

Kijk, uiteindelijk zal de innerlijke noodzaak om te maken overwinnen. Maar het idee dat het beloningssysteem mij in een kleine spagaat gooit, ervaar ik toch als een nederlaag. Want waar is mijn ruggengraat in godsnaam gebleven?

Ik kom er op, omdat ik nog niet zo lang geleden een foto van Liesbeth List op Facebook heb gezet. Een net, degelijk portret dat ik een aantal jaren geleden van haar maakte. De reacties en dus ook die schijt-likes stroomden binnen. Uiteraard zal dit deels ook komen omdat ze een bekende Nederlandse is... Die doen het tenslotte altijd goed op foto’s wat populariteit betreft. Toch kon ik niet ontsnappen aan de gedachte dat ik misschien vooral dat soort werk moet gaan maken, degelijke portretten met hier en daar een BN’er.

Ik haat het dat ik gevoelsmatig mee doe aan de selfie-cultuur. Aan het gevoel dat je er alleen goed uitziet wanneer de likes je om de oren vliegen. Nou heb ik mijzelf al meerdere keren afgevraagd of ik mijn Instagram en/of Facebook accounts niet gewoon moet verwijderen, maar ik maak mijzelf ook wijs (en ik denk dat het ook daadwerkelijk zo is) dat ik als beeldmaker zichtbaar moet blijven. En dus voelt het zo nu en dan als een noodzakelijk kwaad. Al moet ik zeggen dat ik dol ben op filmpjes waarin mensen, per ongeluk, met een auto vol een Center Parcs-huisje in rijden...

Die eerder genoemde spagaat zal nog wel even doorwoekeren tot het moment dat mijn spieren het niet meer trekken.

Lang leve social media! Hoezee! Hoezee! Hoezee!