Foto: Rowan van den Abeelen

V

ol bewondering bekijken de goudbehangen casanova’s zichzelf in de spiegel van de sportschool.  Met hun romp iets gedraaid zie je de zelfliefde in hun ogen: “Oh, wat een bonken spier”. En daar ben ik. Verdwaald en misplaatst kijk ik wat om me heen. Ik besluit twee halters te pakken en til ze één voor één op en zoek ik discipline.  Terwijl onze vaders nog maanden in dienst zaten om in geval van oorlog voor ons land te dienen ben ik geboren in generatie “Ik zie wel”. En het gaat me niet om die sixpack, het gaat om de discipline. Ik wil kunnen zeggen: dat heb ik toch even geflikt! Ondanks dat ik het haat, want haten doe ik het zeker. Ik tuf elke keer weer naar die sportschool en droom vrijwel meteen weg op een bankdrukbankje en kijk dan naar al die heerlijke lichamen die zich in het zweet werken terwijl de meeste inspanning die ik tot nu toe verricht heb het vullen van mijn bidon is. 

Na al het aankloten in de sportschool heb ik besloten het helemaal anders te gaan doen. Vier keer per week sporten en mijn eetpatroon pas ik volledig aan voor de komende zestien weken. Dan begint het nieuwe jaar: New year, new me! Na die zestien weken laat ik dan zien wat het is geworden, een behoorlijke druk dus.  Het is de soort druk die ik nodig heb. Wetende dat er een kans bestaat om publiekelijk af te kunnen gaan. Ik zeg je eerlijk, ik voel altijd een druk van buitenaf. Die druk werkt bij mij sterker dan de druk die ik op mezelf leg. Ondanks dat zelfs die druk behoorlijk hoog is. Door dit dus te typen moet ik wel die sportschool induiken, want over zestien weken ga je me toch een lichaam zien… Mussen vallen van de daken en een gehele wasserette kan de was doen op mijn wasbordje. 

"Mijn huisgenoten gaan liever in hongerstaking dan dat ze mijn voedsel naar binnen moeten werken"

Enthousiast als ik ben maakte ik een tabel en plakte deze op mijn koelkast. Zestien rijen met elk vier vakjes. Kan ik er elke keer eentje lekker inkleuren als ik gesport hebt. Ik kan je zeggen dat voelt heerlijk! Eerlijk gezegd doe ik het nog meer om het kunnen inkleuren van dat ene vakje dan voor dat hele lichaam. Toch heb ik dag twee al overgeslagen. Lekker begin zal je denken, maar ik ben het type mens dat eerst even moet pootjebaden voordat hij in het diepe springt.

En dan denk je er met je vier keer sporten per week wel te zijn. Blijkt dat 70% van je spieropbouw te danken is aan je voeding en laat dat nou net die vieze meuk zijn dat ik niet lust: havermout, droge rijst en kilo’s kipfilet. Mijn kookkunsten zijn sowieso al niet om over een huis te schrijven. Geloof me: Mijn huisgenoten gaan liever in hongerstaking dan dat ze mijn voedsel naar binnen moeten werken en dan moet ik ook nu ook ineens allemaal dingen maken die sowieso niet lekker zijn. Ik dacht gelijk goed te beginnen met een groene curry met spinazie, kipfilet en broccoli (dit hoort absoluut niet thuis in een groene curry bleek later, maar ik dacht: groen bij groen zal wel goed zijn. Vergeet ik die verse spinazie te wassen. Kan ik dus de komende drie dagen zand gaan happen. 

 

Foto: Rowan van den Abeelen

Foto: Rowan van den Abeelen

Ik wil even jullie sletje zijn, Ik wil dat jullie me motiveren

 Begrijp me niet verkeerd: Ik ben blij met mijn lichaam zoals deze nu is. Ik wil gewoon één keer weten hoe het is om mezelf niet te willen ophangen als ik mijn Instagramfeed open en op “verkennen” klik. Al die onmogelijk mooie mensen met spieren op plekken waarvan ik niet eens wist dat er spieren zaten. Ik haat ze, ze verpesten het heerlijke gevoel van neerploffen op de bank, Netflix en vette chipsvingers. 
IJzer moet je smeden als het heet is en ik ben on fire! Dus wat ik eigenlijk van je vraag is of je af en toe wilt zeggen: Maarten, waarom sta jij niet in de sportschool? Waarom eet je een pak kinderchocolade weg? En waarom zit je niet te knagen aan een stronk broccoli? Seksueel gezien moet ik niks weten van vernedering. Eens zei iemand tegen me: Hé, vies sletje van me! Nou die heeft het geweten. Hup, in de blote kont de deur uitgezet. Maar nu wil ik even jullie sletje zijn. Ik wil dat jullie me motiveren, want hoe heerlijk die mannenlijven in de sportschool ook zijn ik zit liever met een zak chips op de bank een film te kijken met een afgetrainde Zac Efron dan dat ik sport. En ik kan mezelf niet motiveren. 
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik geen idee heb wat je met mijn lichaam kan behalen in zestien weken en dat boeit me ook niet. Het gaat me om het behalen van het doel opzich. Zoals de titel doet denken ga ik dus niet voor een killerbody, maar ik wil wel verdomde groei zien. Anders klaag ik de sportschool aan!  Ik ga geen Before-After foto’s posten. Wat ik wel beloof is dat ik over zestien weken het eindresultaat zal laten zien. Dat wordt of één grote grap of iets om trots op te zijn. Ik hoop dat laatste. 

Foto: Rowan van den Abeelen