H

et is zo’n eerste lentedag. Zo’n dag dat je twijfelt of je jas wel echt aan moet. Ik heb afgesproken met Elia Vitadamo in de Hortus Botanicus in Amsterdam. Het was misschien niet heel slim om iemand te willen fotograferen op een zaterdag in één van de meest bezochte plekken van Amsterdam, maar van de drukte lijkt Elia geen last te hebben. Terwijl ik nog wat aan het aankloten ben met mijn camera begint Elia uit zichzelf al te poseren. Haar handen houdt ze sierlijk in de lucht terwijl achter haar een stel gekleed in unisex jassen de Vanilleboom bewonderen.

Ik was nog niet begonnen en je stond al te poseren. Voelde je geen schaamte terwijl al die mensen toekeken?
Nee, ik ken geen schaamte. Als je zou willen was ik zelfs in mijn nakie hier gaan staan.

Als dat mocht had je dat gedaan?
Ja, als dat zou mogen. Het klinkt heel fijn om geen schaamte te kennen, maar ik zou me wel eens wat vaker mogen schamen. Ik ben een open persoon en denk eigenlijk bij alles ‘Fuck it’, dat denk ik eigenlijk iets te vaak.

Heb je dan nooit schaamte gevoeld? 
Vroeger heb ik me juist wel geschaamd en onzeker gevoeld. Ik heb jaren terug een eetstoornis gehad, omdat ik onzeker was en het gevoel wilde hebben dat ik ergens de totale controle over kon hebben. Uiteindelijk heb ik dat overwonnen en heb ik geleerd om die schaamte om te zetten in zelfverzekerdheid en wilskracht. Ik weet dat ik niet overal de beste in ben, maar als ik iets wil dan ga ik er wel voor. Dat heb ik eigenlijk altijd wel gedaan. Als ik me schaamde of als ik me onzeker en bekeken voelde trok ik toch juist precies aan wat ik zelf leuk vond. Die angst weerhoudt me niet om het gewoon te doen. Ik kleed me zoals ik dat wil en houd daarbij geen rekening met wat anderen er van zouden kunnen vinden. 

Nu ik mijn eetstoornis overwonnen heb, kan ik zeggen dat ik blij ben dat het is gebeurd

Welke rol heeft je opvoeding hier in gespeeld? 
Thuis mocht ik alles. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit straf gehad. Mijn moeder heeft mij alleen opgevoed en heeft mij en mijn broertje heel vrij gelaten. Het mooie daaraan is dat ik heel goed weet wie ik ben en wat ik kan, maar de keerzijde is dat ik er niet vanuit ga dat ik een ‘nee’ kan krijgen van iemand. In de periodes dat ik een eetstoornis en depressies had, heb ik op een gegeven moment tegen mezelf gezegd: “Dit is allemaal superkut, maar ik wil er uit komen.” Ik wilde drastisch veranderen en wilde van mijn problemen af. Door die instelling ben ik los van alle grenzen. Dat zie je niet alleen terug in mijn kledingstijl, maar ook in mijn persoonlijkheid. Nu ik mijn eetstoornis overwonnen heb, kan ik zeggen dat ik ergens blij ben dat het is gebeurd. Ondanks alle moeilijke momenten weet ik nu wel precies wie ik ben. 

Denk je dat je kledingstijl anders was geweest als je geen eetstoornis had gehad? 
Ik zag er als klein meisje eigenlijk ook al raar uit. Mijn moeder kleedde me aan met de meest gekke kledingstukken. In de loop der jaren heb ik daar een natuurlijke weg in gevonden met een kledingstijl die bij mij past. Ik zou er denk ik hetzelfde uit zien als ik geen eetstoornis had gehad, maar ik zou wel meer schaamte voelen. 

Is schaamte dan nooit goed?
Jawel, ik kan best jaloers zijn op mensen die zich wel een beetje schamen. Ik heb dan wel een eigen identiteit, maar schaamte weerhoudt je ook van dingen die niet verstandig zijn. Toch ben ik blij dat ik niet bang ben om mijn mening te geven. Ik heb een hekel aan jaknikkers, van die mensen die alles wel prima vinden.

Zit die sterke mening je ook wel eens in de weg?
Ja

Wanneer?
Met school heb ik wel problemen, ik kan slecht omgaan met autoriteiten. Als iemand zegt dat ik iets moet doen dan kriebelt het bij me om het juist niet te doen, juist omdat het moet. Ik moet alleen wel leren dat de wereld nou eenmaal zo werkt en dat anderen ook gevoel hebben. Ik let er bijvoorbeeld wel op dat ik me representatief kleed als ik aan het werk ben.  

"Als iemand zegt dat ik iets moet, dan kriebelt het bij me om het juist niet te doen"

Hoeveel zegt iemands uiterlijk iets over iemands innerlijk?
Het zegt wel iets, maar niet alles. Mensen zouden over mij kunnen zeggen dat ik vrijgevochten ben als ze mij zien lopen. Dat ik ook rigide ben en moeite heb om buigzaam te zijn, staat juist haaks op hoe ik er uit zie. Toch kan je aan mij zien hoe ik me voel. Vandaag ben ik vrolijk en dan trek ik kleurrijke kleding aan. Ik kan me ook somber voelen en dan zie je me in een zwarte begrafenisjurk met een hoedje. Ik kleed me echt hoe ik me voel.

 

 

Als puber voelde ik me niet gehoord en ging me daardoor heel extreem kleden. Ik had toen een groene hanekam, kapotte kleren en veiligheidsspelden in mijn oren.

Wat wilde je met die kledingstijl zeggen?
Dat ik ook belangrijk ben. Ik vond het ergens leuk dat mensen me raar vonden, ik viel wel op.

Heb je niet genoeg aan je persoonlijkheid om op te vallen?
Ik heb geleerd dat dat zo is. Ik heb die extreme kledingstijl om kunnen buigen naar iets wat meer geaccepteerd wordt in de samenleving. Op dit moment zou ik het allerliefste de hele dag naakt rondlopen, kleren zijn onzin. We moeten kleren aan vanwege de kou, omdat we dat nou eenmaal met elkaar hebben afgesproken. Als iedereen naakt was dan was iedereen gelijk en hoeven we ons niet te verschuilen. Ik heb geen kleren nodig, maar als het dan toch verplicht wordt, laten we er dan in ieder geval een feestje van maken.

Zaten er ook minder geslaagde “feestjes” tussen?
Ik weet nog dat ik op mijn twaalfde fotoshoots deed met een vriendin in de tuin. Mijn haar hing langs mijn gezicht, ik droeg een trieste gothic jurk en ik had met verf op mijn gezicht getekend. Ik kan nu alleen lachen om het idee dat ik ooit dacht dat dat mooi was.

Je hebt dus best gezocht naar je eigen kledingstijl. Wat inspireert jou?
Ik raak geïnspireerd door culturen. Marrakesh en India zijn plekken waar ik inspiratie uit put. Ik laat me niet inspireren door andere mensen, enkel door culturen.

Hoe kom je dan aan je kleding?
Ik ben een arme sloeber dus ik ga altijd naar de kringloop of koop iets in de opruiming. Daarnaast heb ik een lieve moeder die af en toe iets leuks voor me meeneemt.

Denk je dat je kledingstijl over tien jaar nog hetzelfde is?
Ik hoop dat ik dan meer geld heb voor mooiere kleding, maar in de basis zal het wel hetzelfde blijven. Waarschijnlijk zal ik dan alleen rekening moeten houden met een baan waardoor ik me tijdens werkuren moet inhouden. Daarentegen zal ik dan in mijn vrije tijd nog meer mezelf zijn.